درباره علیرضا تغابنی
علیرضا تغابنی، معمار برجسته ایرانی، در سال 1356در تهران متولد شد. او در سال 1372 تحصیلات خود را در رشته معماری در دانشگاه گیلان آغاز کرد و در سال 1381با کسب رتبه اول در آزمون دکتری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات پذیرفته شد و این مقطع را در سال 1386 به پایان رساند.
مسیر حرفه ای و دستاوردهای ایشان
تغابنی پس از همکاری با چندین شرکت مشاورهای، در سال 1387همراه با پریسا علیمحمدی دفتر معماری «رازان» را تأسیس کرد. یکی از پروژههای شاخص این دفتر، «ویلایی برای یک دوست» بود که اولین جایزه معماری را برای او به ارمغان آورد. در سال 1388، او دفتر معماری «دیگَر» (Next Office) را بنیان نهاد و فعالیتهای حرفهای خود را گسترش داد.
تغابنی در سال 1390برای طراحی «ویلا امیر» دومین جایزه معمار را دریافت کرد. پروژه «خانه شریفیها» نقطه عطفی در کارنامه او بود که نهتنها جایزه معمار، بلکه جایزه معتبر معمار خاورمیانه در سال 2014 را نیز برایش به ارمغان آورد. این خانه با اتاقهای چرخان و طراحی خلاقانه، الگویی نو در معماری مسکونی ایران ارائه کرد. همچنین، پروژه مجتمع مسکونی «سدروس» به فینال جشنواره جهانی معماری (WAF) در سال 2019 راه یافت. در این پروژه، تراسها بهعنوان فضایی پویا برای تعامل بین داخل و خارج ساختمان طراحی شدند که به حل مسائل شهری و اجتماعی کمک کرد. تغابنی در سال 1395بهعنوان یکی از اعضای هیئت داوران جایزه معمار نیز فعالیت داشت.
ویژگیهای معماری علیرضا تغابنی
تغابنی در آثارش به تلفیق معماری سنتی و مدرن ایرانی علاقهمند است و نورپردازی را بهعنوان عنصری کلیدی در طراحیهای خود به کار میبرد. او از روشهای سنتی معماری ایرانی، مانند استفاده از حیاط مرکزی، انعکاس نور از آب و روزنههای خاص، الهام میگیرد. این ویژگی در پروژههایی مانند «خانه نظام مهندسی قزوین» و «خانه دوست» بهوضوح دیده میشود. در کارهای اولیهاش، تمرکز بر چگونگی ورود نور به فضا بود، اما بهتدریج این تمرکز به سمت تایپولوژیهای جدید و تعامل بین فضای داخلی و خارجی سوق پیدا کرد.
تغابنی معتقد است که فضا نقشی فعال در زندگی افراد ایفا میکند و میتواند تأثیرات عمیقی بر رفتار و احساسات آنها بگذارد. او با بهرهگیری از تضادها، مانند ترکیب دو نیاز متضاد یا تلفیق ایدههای نسلهای مختلف، آثاری خلق میکند که نقطه قوت طراحیهایش محسوب میشوند. این رویکرد خلاقانه، آثار او را به نمونههایی شاخص در معماری معاصر ایران تبدیل کرده است که نهتنها از نظر زیباییشناسی، بلکه از منظر عملکرد و پایداری نیز برجستهاند.
